Van ontspullen een gewoonte maken

Toen ik vanmorgen een grijs vestje aantrok besefte ik hoe ik van opruimen een gewoonte had gemaakt. De Minimalism Game is leuk en leerzaam en het samenstellen en gebruiken van een capsule wardrobe is ook leuk en voor veel mensen een uitdaging. Maar toen dat grijze vestje van vanmorgen na een half uur in de zak voor een goed doel ging, besefte ik weer eens dat het niet ophoudt bij eens in de zoveel tijd dingen wegdoen die niet (meer) bij je passen.

Het grijze vestje

Je hebt het vestje kunnen zien in mijn capsule wardrobe voor de lente. Ik trok het aan vanmorgen, maar het zat niet lekker. Vroeger zou ik het hebben aangehouden en gewassen. Daarna zou ik het terug in mijn kast hangen en er niet meer naar kijken. Nu niet. Het vest gleed aan een kant steeds van mijn schouder en ook aan de voorpanden was iets raars. Het zat gewoon niet goed. Ik wist dat ik me, als ik het zou blijven dragen, de hele dag niet prettig zou voelen in dat ding. Dat ik me er misschien zelfs aan zou gaan ergeren. En waarom zou ik dat doen? Ik heb het uitgetrokken en een ander vestje aangetrokken uit mijn capsule wardrobe. Deze zit goed, dus deze mag blijven. Het streven is tenslotte om alleen lievelingskleding in de kast te hebben en vestjes die niet lekker zitten, horen daar niet bij.

Dunne vestjes

Ook met andere dingen is het een gewoonte geworden

Zo werkt het niet alleen met kleding, maar natuurlijk ook met andere spullen. De decoratie in mijn lentetakken vond ik leuk, maar toen ik het ging opruimen, besloot ik alleen die dingen te houden die zelfgemaakt waren. De houten figuurtjes hebben geen waarde voor me en mogen weg. Soms komt zo’n besef plotseling, uit het niets. Dan handel ik daar naar.

Spijt?

Ik heb vrijwel nooit spijt van de dingen die ik vaarwel zeg. Afgelopen kerst vond ik het ineens jammer dat ik het jaar ervoor zoveel decoratie had weggegeven, maar dat gevoel duurde maar kort. Ik vond het eigenlijk wel lekker rustig in huis zonder overal iets wat er normaal niet staat. We hebben een klein kerstboompje met lichtjes en ornamentjes en ook wat dingen die daar omheen staan en dat was genoeg. Mocht de behoefte aan meer gebleven zijn, dan was ik waarschijnlijk naar de kringloop gegaan. Het gaat er namelijk niet om wie de minste spullenheeft. Voor mij gaat het erom dat je precies genoeg hebt, een hoeveelheid waar je je prettig bij voelt. Niet teveel, maar dus ook niet te weinig. Verder kan ik me niet herinneren dat ik ooit spijt heb gehad van iets wat ik had weg gedaan. Het meeste van wat ik in januari heb opgeruimd kan ik me zelfs niet eens meer herinneren.

Heb jij weleens spijt gehad van iets wat je weg deed? En hoe ging je daarmee om? En is ontspullen bij jou al een gewoonte?

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close